Za wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne uważa się wydatki poniesione na:

1. adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb
   wynikających z niepełnosprawności,
2. przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
3. zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych
   w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do
   potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa
   domowego,
4. zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb
   wynikających z niepełnosprawności,
5. odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
6. odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt
   w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno
   opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
7. opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób
   z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie
   przekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł,
8. utrzymanie przez osoby niewidome, o których mowa w pkt 7, psa przewodnika
   w wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w pkt 7,
9. opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby
   uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób
   niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
10. opłacenie tłumacza języka migowego,
11. kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób
    niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia,
12. leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami
    w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba
    niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
13. odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
    a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
    b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci
    niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione
    w lit. a),
14. używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby
    niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na
    utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci
    niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych
    z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości
    nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł,
15. odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
    a) na turnusie rehabilitacyjnym,
    b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,
    c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

7b.

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały
sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób
niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze
środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo
nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były
częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega
różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych
funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

7c.

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7 a pkt 7, 8 i 14.

7d.
Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę,
której dotyczy wydatek:

1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni
niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę
szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na
podstawie odrębnych przepisów.

7e.

Przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu
pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione,
dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka,
rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych
osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9 120 zł.

7f.

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do
których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
b) znaczny stopień niepełnosprawności,
2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do
których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy albo
b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.

7g.

Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy
osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez
właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997r.